Oficrete
22/05/2020 - 16:50

Τα άρθρα του oficrete.gr για το περσινό φινάλε

Πώς είδαν το ΟΦΗ - Πλατανιάς οι αρθρογράφοι του σάιτ και μία επιστολή αναγνώστη

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Oficrete

Όπως είναι φυσιολογικό, το φινάλε - θρίλερ του ΟΦΗ - Πλατανιάς 3-2 και η συγκλονιστική σωτηρία της ομάδας είχε μονοπωλήσει την αρθρογραφία του oficrete.gr, τόσο τη μόνιμη όσο και τις επιστολές.

Θυμηθείτε τα σχετικά άρθρα που φιλοξένησε το oficrete.gr εκείνες τις ημέρες και μερικά απόσπασματα από το καθένα (κλικ για να τα διαβάσετε ξανά ολόκληρα):

Μανώλης Τσελεντάκης: Εδώ, στη ρωγμή του χρόνου

"Κάτι καίει ακόμα… από κείνη την αλησμόνητη στιγμή του φάουλ του Ναμπί. Τυχεροί όσοι τη ζήσαμε. Πολύ τυχεροί. Κι ας κάναμε τη διαδρομή κόλαση παράδεισος με τόσο δραματικό τρόπο, κι ας κάναμε ομαδικό καρδιακό τεστ κόπωσης 6000 άνθρωποι ή μάλλον επειδή ακριβώς μας συνέβη αυτό.
....
Ε, δεν περίμενα φέτος, αυτό που ζήσαμε σε συνέχειες πέρυσι, θα το ζούσαμε τώρα σε μια στιγμή τρομακτικής συμπύκνωσης, ένα πραγματικό big bang. Όχι σε μια οποιαδήποτε στιγμή, αλλά εκεί στην άκρη του γκρεμού, εκεί στο ακροτελεύτιο πετραδάκι του χρόνου".

Χρίστος Σμπώκος: Η χρονιά των θαυμάτων και των μαθημάτων!

"Ο φύλακας άγγελος που μας προστατεύει όλη τη σαιζόν αποφάσισε να μας δείξει άλλη μία φορά ότι χρειάζεται κόπος και προσπάθεια. Να μας κάνει ένα μάθημα υπομονής και, με την ευκαιρία, ένα καρδιογράφημα. Πήγε το ματς στο 96. Και τότε αποφάσισε να ανοίξει το τείχος και να σώσει τη χρονιά.

Δε ξέρω γιατί μας συμπαθεί αυτός ο φύλακας - άγγελος μας. Για τον αγώνα να ξεφύγουμε από μία αρρωστημένη κηδεμονία δεκαετιών, αναζητώντας αξιοπρέπεια; Για το θάρρος μας να τα βάλουμε με όλους το 2007; Για την πρόθεσή μας για ανεξαρτησία, ακόμα και με κόστος τον υποβιβασμό μας; Για τη δυσανεξία μας σε διοικητικές πρακτικές υποτέλειας με μεγαλύτερο «τακτ» από ότι παλιότερα; Για τα μπαράζ που σφαχτήκαμε στεγνά στις Σέρρες; Ή για εκείνα που περάσαμε ντάλα καλοκαίρι προ ετών; Για το δεύτερο, πιο σκληρό restart αυτή τη φορά από τη Γ; Για τα δύο τρομερά ντεμαράζ ανόδου στο 2ο γύρο της Γ το 2016 και πέρυσι; Γιατί στηρίξαμε μία ομάδα με 12 παίκτες κι ένα προπονητή πέρυσι το Γενάρη; Ή μήπως για τη σχολή ποδοσφαίρου που φτιάξαμε από το 1985 - 2000, που ακόμα και σήμερα αποτελεί μοντέλο και παράδειγμα;

Πάντως μας συμπαθεί. Κι επειδή θέλει το καλό μας, αποφάσισε να μας βοηθήσει, αλλά με το δύσκολο τον τρόπο. Αφήνοντάς μας να ζούμε παθήματα όλη τη σαιζόν, για να μας μείνουν τα μαθήματα. Κι αφήνοντάς μας να αγωνιούμε ως το τέλος, για να καταλάβουμε καλά ότι την τύχη μας, εμείς την ορίζουμε με την προσπάθειά μας".

Μύρων Κανάκης: Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτά που ζήσαμε!

"Το ματς της 22ης Μαΐου θα μείνει στο Ομιλίτικο συλλογικό υποσυνείδητο, δίπλα στις 4άρες σε γαυροβάζελους (βορρά και νότου για το γαύρους πάει αυτό, μας προέκυψαν άλλοι γαύροι από βορρά μεριά), δίπλα στα μεγάλα ευρωπαϊκά, στο ματς με τον Λεβαδειακό των 30 χιλιάδων θεατών. Αλλά, ακόμη και δίπλα σε αυτά, πάντα θα ξεχωρίζει λόγω της έντασης των συναισθημάτων που προκάλεσε. Θα θυμάμαι για πάντα τον εαυτό μου, έχοντας παρακολουθήσει όλο το ματς όρθιος (ήταν τα μέτρα ασφαλείας στην θύρα 6,που κράτησαν γύρω στις 50-70 θέσεις κενές, για τον πάγκο λέει των φιλοξενούμενων, άλλη μαλακία και αυτό) στο 2-2 να έχω κουλουριαστεί κρατώντας το κεφάλι μου, σκεπτόμενος όλη τη μιζέρια και την κακομοιριά των επόμενων 4-5 μηνών που θα έφερνε αυτό το αποτέλεσμα.

Με τη σέντρα, να φωνάζω με όλη μου την ψυχή, να προσπαθώ να πιστέψω κάτι που ειλικρινά δεν πίστευα. Στο 3-2 να έχω σκαρφαλώσει στα κάγκελα, να κλαίω και να γελάω μαζί, να νιώθω την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει και το κεφάλι έτοιμο να εκραγεί. Ξέρουμε όλοι ότι ακόμη και για ένα πολυλογά σαν εμένα, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που ζήσαμε. Φεύγοντας πολύ αργότερα από τα Καμίνια, θυμήθηκα κάτι που πίστευα πως μας χρωστάει ο θεός του ποδοσφαίρου από τον Νοέμβρη, από εκείνο το ματς με τον Άρη".

Γιάννης Μακρατζάκης: Ο.Φ.Η.: Ψυχή Νικητή!

"Είμαι απίστευτα περήφανος για τον Ο.Φ.Η. μου, τον Ο.Φ.Η. μας! Αυτό είναι το DNA της ομάδας μας, αλλά ΚΑΙ των οπαδών μας. Μόνοι μας, τρελοί και αιθεροβάμονες, πιστεύαμε ΠΑΝΤΑ στο θαύμα της παραμονής! Ακόμα και στο 2-2, δεν έχασα τις ελπίδες μου. Κανείς δεν τις έχασε… Και για αυτό πετύχαμε! Και για αυτό ο Ο.Φ.Η. βρέθηκε πολύ ψηλά στο παρελθόν και θα βρεθεί ακόμα ψηλότερα στο μέλλον! Και για αυτό θα βγάζουν μίσος και… χολή όσοι μας φθονούν. Και εμείς πάντα θα τους κοπανάμε στο γήπεδο, θα τους ρίχνουμε κατηγορία, θα χαμογελάμε και θα ανεβάζουμε πρώτο θέμα το άρθρο του Aργόσχολου για τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει το Ξύδι Top!"

Δημήτρης Τσακαλάκης: Από το ναδίρ στο ζενίθ!

"Ναι! Δεν το ήθελε ούτε ο θεός αυτή η χιλιοβασανισμένη ομάδα και ο κόσμος της να συνεχίσει να τυραννιέται, ώσπου να βρει τον δρόμο της εκεί που της αξίζει να βρίσκεται. Το κάρμα μίλησε και η πίκρα μας έγινε δάκρυ χαράς, κυριολεκτικά στο 95', αφού ήμασταν αρκετά άτυχοι σε πολλά προηγούμενα παιχνίδια.

Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψει κανείς το συναίσθημα του 2-2, τις σκέψεις που κάναμε όλοι, το θυμό που βγάλαμε, την απογοήτευση που νιώσαμε και χιλιάδες άλλες σκέψεις να βασανίζουν το μυαλό μας, βλέποντας τους παίχτες του Πλατανιά να πανηγυρίζουν μια άνοδο, καθώς ο χρόνος που είχε μείνει ήταν θηλιά στο λαιμό και η εικόνα της ομάδας δεν έδειχνε έως εκείνη τη στιγμή ότι μπορεί να αντιδράσει. Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ μας έτρωγε την ψυχή και η γη είχε ανοίξει και μας κατάπινε!

Και εκεί στο 95' η πίκρα γίνεται έκρηξη χαράς, οι καρδιές όλων αρχίζουν να χτυπούν σε τρελούς ρυθμούς! Η αγανάκτηση γίνεται δάκρυ χαράς, οι αγκαλιές στις κερκίδες έδιναν και έπαιρναν, τα συναισθήματα αμέτρητα,και ένα απίστευτο ξέσπασμα του κόσμου και της ομάδας".

Κώστας Αυγουστάκης: O ΟΦΗ επιστρέφει στην κανονικότητα!

"Το ημερολόγιο έδειχνε 22 Μαΐου και ο ΟΦΗ αντιμετώπιζε τον Πλατανιά στον επαναληπτικό αγώνα των μπαράζ της Super League. Εκείνο το απόγευμα "έσπασαν καρδιές", σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν συναισθηματικό "roller coaster". Οι Κρητικοί με ένα τρομερό "buzzer beater" του Αντίλ Ναμπί στις καθυστερήσεις, έκαναν το 3-2 και παρέμειναν στο "παρά πέντε" στην κατηγορία. Αμέσως μετά παίκτες και κόσμος στις κερκίδες ξέσπασαν σε κλάματα συγκίνησης, όχι λόγω της σωτηρίας, αλλά επειδή όλοι γνώριζαν ότι, μετά από πολλά χρόνια, ο ιστορικός αυτός σύλλογος θα ήταν ελεύθερος να αναπνεύσει ξανά".

Γιάννης Τσατσάκης: Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά…

"Έχουν περάσει τόσες ημέρες, έχω δει το γκολ 500 φορές, από κάθε γωνία, ακόμα δεν μπορώ να διανοηθώ αυτό που συνέβη. Βλέπω και ξαναβλέπω πώς βάζει το πόδι του όταν σουτάρει, την μπάλα να πηγαίνει ανάμεσα στους παίκτες του τείχους και να μην ακουμπάει κανέναν, να κατεβαίνει και να σκάει δίπλα στο δοκάρι, κάτω από το χέρι του τερματοφύλακα που δεν προλαβαίνει να πέσει. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

Εννέα ημέρες έχουν περάσει και ακόμα να βρω τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψω αυτό που ζήσαμε, ακόμα μοιάζει σαν να μην μπορώ να το συνειδητοποιήσω, ακόμα όλα στροβιλίζονται στο μυαλό μου. Πρώτη φορά στη ζωή μου άρχισα να σκέφτομαι για γιατρούς και τσεκ απ και εξετάσεις".

Αργόσχολος: Το ξύδι

"Το ξίδι ή ξύδι είναι όξινο υγρό που προέρχεται από τη ζύμωση της αιθανόλης του κρασιού σε αιθανικό οξύ, μετά από χρόνια, χωρίς την προσθήκη ζάχαρης και με τη βοήθεια κάποιων χρήσιμων βακτηρίων. Η αντίδραση που σχηματίζεται είναι η εξής: CH3CH2OH + O2 → CH3COOH + H2O. Το pH του ξιδιού διαφέρει από ξίδι σε ξίδι και κυμαίνεται μεταξύ των τιμών 2,4 έως 3,4. Υπάρχουν διάφορα είδη ξιδιού, όπως το βαλσάμικο, το κόκκινο και το άσπρο. Το ξίδι χρησιμοποιείται σαν βασικό συστατικό στην Ανατολίτικη και Μεσογειακή κουζίνα και σαν όχι τόσο βασικό συστατικό στην Ευρωπαϊκή".

Α.Τ.: Όταν διαστέλλεται ο χρόνος 

"Θέλω να πανηγυρίσω, αλλά δεν μπορώ να πανηγυρίσω. Τι σκατά συμβαίνει; Πάω να σηκώσω τα χέρια και δεν σηκώνονται. Δεν έχω δυνάμεις. Ανοίγω το στόμα να φωνάξω και δεν βγαίνει φωνή. Κλαίω. Όλοι δίπλα μου είναι αποσβολωμένοι. Απλά κοιταζόμαστε. Νιώθουμε ΔΕΟΣ που το ζήσαμε. Λήξ’ το ρε κοράκι. Λήξ’ το! Θα πεθάνουμε. Τέλειωσε! Δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Αύριο θα πάω στο Βενιζέλειο για εξετάσεις.

Το ελάχιστο κομμάτι που μου αναλογεί το αφιερώνω σε ένα μεγάλο Ομιλίτη που γνώρισα φέτος στο γήπεδο, τον κύριο Μανώλη, ο οποίος ερχόταν στο γήπεδο παρά την απαγόρευση των γιατρών. Έπινε δύο χαπάκια για την πίεση πριν έρθει στο γήπεδο. Μετά από τα ματς γύριζε στο σπίτι με πίεση 16 (…η χαμηλή). Σε όλο το ματς δεν κοίταζε το γήπεδο, αλλά τον ουρανό και με ρωτούσε κάθε φορά τι έγινε".

Oficrete