Oficrete
24/08/2018 - 10:00

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η Superleague είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ότι φαίνεται

O φίλος του ΟΦΗ, Αναστάσης Καταχανάκης, γράψει για τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει φέτος ο ΟΦΗ, με αφορμή την έναρξη της Superleague.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Τα παιδιά της 4
Λίγα εικοσιτετράωρα πριν την επιστροφή η προσμονή είναι μεγάλη, αλλά και πολλές οι ανησυχίες... Θα προσπαθήσω να τις βάλω σε μία σειρά!

Την Κυριακή ξεκινάει η νέα πορεία της ομάδας μας στην Superleague, η τέταρτη στη σειρά, μετά από τρία χρόνια παραμονής στις μικρότερες κατηγορίες, μετά από μία εξαιρετικά κρίσιμη χρονιά στην Football League που τα είδαμε όλα, αλλά στο τέλος πήραμε την άνοδο σαν... ΟΦΗ!

Η επιστροφή ήταν στόχος αδιαπραγμάτευτος. Η Superleague είναι η μόνη κατηγορία που ταιριάζει στο μέγεθος ΟΦΗ, και η μόνη κατηγορία που μπορεί να εξασφαλίσει στις ελληνικές ομάδες ένα ασφαλές οικονομικό περιβάλλον για να κάνουν ένα στοιχειώδες πλάνο. Οι οικονομικές απολαβές είναι ασύγκριτα μεγαλύτερες από αυτές της Football League. Φυσιολογικό λοιπόν να θέλουν όλες οι ομάδες να γαντζωθούν στην Superleague.

Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο απλά όσο φαίνονται, σε αυτή την κατηγορία. Στις προηγούμενες κατηγορίες έχεις τουλάχιστον να αντιμετωπίσεις δύο πράγματα, την αφραγκία και τις υπόλοιπες ομάδες (και καμια... παράγκα), στη Superleague έχεις να αντιμετωπίσεις οργανωμένους στρατούς. To σύμπαν "Superleague" κινείται γύρω από τέσσερις πλανήτες, κόκκινους , πράσινους, ασπρόμαυρους και κιτρινόμαυρους, αποτελούμενους από στρατιές οπαδών, εφοπλιστές, «δημοσιογράφους», κανάλια, εφημερίδες, ενημερωτικά sites, «αντικειμενικούς» αναλυτές και σχολιαστές ιδιωτικών ακόμα και κρατικών μέσων ενημέρωσης. Συν τις άλλοις, έχουν την ηθική νομιμοποίηση να κινούνται ανεξέλεγκτα, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων προτιμάει να υποστηρίζει έναν από αυτούς παρά την ομάδα της πόλης τους ή της περιοχής τους στην Αθήνα. Εκεί ξεκινάει και το πρόβλημα...

Και μπορεί πρόσκαιρα να βοηθάνε φαινομενικά κάποιες από τις «μικρότερες» ομάδες παίρνοντάς τις στο στρατόπεδο τους, αλλά νομοτελειακά τις οδηγούν στην παρακμή. Λοιδορούνται από τα αντίπαλα στρατόπεδα, κατασυκοφαντούνται από τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ, χάνουν φιλάθλους, χάνουν την υποστήριξη από τον κόσμο, ακόμα και στην ίδια τους την πόλη, αποκτάνε ισχυρούς εχθρούς στο παρασκήνιο, και με την βοήθεια μιας κακοδιαχείρισης από την διοίκηση τους οδηγούνται αργά ή γρήγορα στην Β Εθνική, με χρέη στην πλάτη και αποσυσπειρωμένοι οπαδικά. Τα περισσότερα από τα παραπάνω συνέβησαν και σε εμάς και τις δύο τελευταίες φορές που πέσαμε..

Οι περισσότερες ομάδες φτάνουν στο ζενίθ τους την πρώτη χρονιά στην Α Εθνική, που υπάρχει η λαχτάρα από τον κόσμο της ομάδας και μια ουδέτερη ή φιλική στάση από τους υπόλοιπους φιλάθλους. Από την επόμενη χρονιά ξεκινάει η κατρακύλα, ειδικά αν τολμήσουν να κόψουν βαθμούς από τους «στρατούς».

Κλασικότερο, ίσως, παράδειγμα σε αυτή τη περίπτωση είναι ο συμπολίτης. 3ος (!!) σε εισιτήρια την πρώτη του χρονιά στην Α Εθνική (με την υποστήριξη βέβαια χιλιάδων Oμιλιτών, και φιλοξενώντας στα μεγάλα παιχνίδια όλους τους γαυροβάζελους της Κρήτης), και τις τελευταίες χρονιές στην Α Εθνική έφτασε να παίζει μεταξύ συγγενών και φίλων, και στη συνέχεια να υποβιβαστεί χρεωμένος.

Ο Πλατανιάς επίσης, ξεκίνησε την πρώτη χρονιά με σημαντική υποστήριξη από τον κόσμο. Πήγε με το ένα στρατόπεδο, λοιδορήθηκε βάναυσα από όλους τους άλλους, έχασε την υποστήριξη από τους φιλάθλους των Χανίων και το κύρος του πανελλαδικά, και μάλλον πέρσι που προσπάθησε να τερματίσει ψηλά πρέπει να χάλασαν και οι «κουμπαριές». Φέτος υποβιβάστηκε επίσης χρεωμένος και δεν έκλαψε και κανένας...

Εν ολίγοις, η Superleague μπορεί να φέρνει περισσότερα έσοδα, αλλά έχει και πολύ μεγάλους κινδύνους εξωαγωνιστικούς, που μπορούν να εξοντώσουν οποιαδήποτε ομάδα και να την ξαναστείλουν στη Football League να μαζέψει τα κομμάτια της... Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά και ιδίως σε έναν τομέα που είμαστε διαχρονικά άμπαλοι, ακόμα και τις καλές εποχές, τον τομέα επικοινωνία.

Αυτή είναι λοιπόν η Superleague. Το πρωτάθλημα που "μαλώνουν τα βουβάλια και την πληρώνουν τα βατράχια". Ο ΟΦΗ όμως δεν είναι στο DNA του να παριστάνει τον βάτραχο, ούτε να παίζει για καιρό σε ρόλο κομπάρσου.

Αναμφισβήτητα θα αναγκαστεί να το κάνει τη φετινή χρονιά, της οποίας ο μόνος ρεαλιστικός στόχος είναι η παραμονή, η οικονομική εξυγίανση και μια εν γένει καλή πορεία. Σε βάθος χρόνου όμως, θα αναγκαστεί από την Ιστορία του να κοιτάξει ψηλότερα, και με δεδομένη την σημερινή οικονομική κατάσταση της ομάδας, γίνονται ακόμα πιο δύσκολες οι αποφάσεις που θα πρέπει να ληφθούν για την στρατηγική σε αγωνιστικό επίπεδο. Μόνο στον Παπαδόπουλο έχω εμπιστοσύνη ότι μπορεί να καταφέρει τέτοιο εγχείρημα, αρκεί βέβαια να μην μείνει μόνος του.

Αυτά! Τέλος οι αναλύσεις, ώρα για μπάλα και για ασπρόμαυρα ΣΚ!

ΠΑΜΕ ΟΜΙΛΕ!

Αναστάσης Καταχανάκης

Oficrete